Berglucht in Beekkant

Vanochtend stapte ik in Beekkant op de metro en snoof een kruidige houtgeur op die me meteen naar Oostenrijk voerde, naar het gezin waar ik als achttienjarige in de zomervakantie Duits zou leren, maar dat viel tegen want ze zeiden “Muuch” in plaats van “Milch”, ik verstond hen nauwelijks, ze woonden in een zelfgebouwd houten huis boven op een berg, aten vegetarisch en waren naturist, ik was er eerder een toerist, speelde met de vijf jonge kinderen, die heel creatief waren en ’s nachts buiten op het balkon sliepen, werkte in de bovenmaatse moestuin, plukte “Schachtelheim” in het woud waarmee ik een onkruidbestrijdend product brouwde, zeker een uur moest ik er in roeren met een houten stok, in wijzerzin en wanneer een draaikolk ontstond in tegenwijzerzin en dan weer in wijzerzin, zo eindeloos door, tot het brouwsel het toppunt van zijn middelpuntvliedende én onkruidbestrijdende kracht had bereikt en we er de tuin mee konden besprenkelen, ik werd er bedwelmd door klankschalen, we aten er “Hirseauflauf” en “Ribiselkuchen”, ik viel er in de kleine benauwde keuken flauw bij het schillen van op het houtfornuis gekookte aardappelen voor zeven personen, hielp met het schuren van balken in het tweede, grotere houten huis dat ze wat hoger op de berg aan het bouwen waren, schreef er vele brieven aan mijn lief en aan mijn ouders en ondernam dagelijks een queeste naar onze brievenbus beneden in het dal – in de hoop dat er nog een bericht was uit de bewoonde wereld.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s