Vrijdag

“De dokter zei dat mijn moeder niet lang meer te leven had. Dat ze best naar een home zou gaan. We vonden er één waar ze snel terecht kon. Daar heeft ze nog negentien jaar geleefd.”

Het is vrijdag. Ik zit met mijn hoofd achterover geleund, wachtend tot het belletje rinkelt. De vrouw die naast me dit verhaal vertelt, kan ik niet zien. Eens hoorde ik hier zo’n aangrijpend verhaal, dat ik wegging zonder te betalen.

Ik ben hier voor iets fris, korts, roods, zomers. Het verhaal van spijt over negentien verloren jaren krijg ik erbij. De hoofdmassage ook. “Er zijn klanten die alleen maar daarvoor naar hier komen.”

Koffie krijg ik ook, wanneer ik verhuis naar een stoel voor de spiegel. Naast me zit nu een andere dame. Ze is heel mooi. “Bent u van hier?” vraag ik haar. “Ja, ik ben hier geboren.”

“Mijn dochter bloost net zo gemakkelijk als u, niets helpt ertegen,” zegt ze. “Ze is nochtans al zestig jaar.” Dan buigt ze zich fluisterend naar me toe: “Ik ben er vijfentachtig.” “U ziet er nog heel goed uit.” “Maar ik heb verdriet. Omdat ik mijn enige kleindochter en mijn achterkleinkindjes bijna niet meer zie. Ze woont te ver, ze werd verliefd op een Zwitser. Ze heeft geen tijd.” Even zwijgt ze. “Ach, zo lang ze maar gelukkig is.”

“Nee, niet creperen!” zegt ze streng. Ze krijgt nu krulspelden in.

Ik krijg een machine om het hoofd die warme lucht blaast, een moderne variant op de droogkap waar mijn grootmoeder elke donderdagochtend bij Yvette onder zat. Nu kan ik haar niet meer horen.

In de spiegel kijk ik in haar mooie blauwe ogen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s