Flaporen

We stapten bij Simonis samen van bus dertien, zij en ik, en wat het me eerste trof, waren haar flaporen, geen grote, maar kleine ronde welgevormde oren die ver van haar hoofd stonden, toch zeker drie centimeter was er tussen haar oorschelp en haar schedel, pas daarna zag ik haar overweldigend rode jas, ik vond het vreemd dat die mijn aandacht niet eerst had getrokken, je ziet niet meer vaak flaporen, dacht ik, en zeker niet bij mooie jonge vrouwen, ze worden haast altijd in de kinderjaren geopereerd, het is geen plastische chirurgie maar een vanzelfsprekende operatie, ik volgde de mooie oren de roltrap af, kon hun achterkant nu goed zien, even later stonden we samen op het metroperron en observeerde ik haar nader, ze droeg bruine laarsjes en een jeans, daarover de halflange, felrode, in de taille gecentreerde jas, daarop een dikke wollen sjaal in zacht oranje, haar haar had precies dezelfde kleur, zacht oranje, het was opgestoken, zodat alle aandacht naar haar oren kon gaan, hoewel ze zich daar helemaal niet bewust van leek, ze droeg een fototoestel in een tasje op de heup, wat haar extra sympathiek maakte, even later haalde ze ook nog een boek boven, ik kon niet zien welk, maar toen was ik helemaal verloren, ze had iets guitigs maar het kwam toch vooral door de oren, waarom menen wij steeds te moeten ingrijpen in de natuur, ze had een reiskoffer bij, op wieltjes, wellicht is ze niet van hier, dacht ik, maar van ergens ver, ja ik was er zeker van dat ze geboren was in een land waar flaporen nog heel gewoon zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s