Krappe schoenen

Blue Monday, zogezegd de meest deprimerende dag van het jaar, ik zit op de metro met lichte hoofdpijn, verder gaat het wel, tegenover me zit een vrouw van in de dertig te telefoneren, met haar moeder, zo begrijp ik, naast haar zit een vrouw met oortjes in, zij hoeft niet mee te luisteren, het gesprek gaat over te kleine schoenen, die de moeder van de vrouw voor de kleindochter heeft gekocht, ze passen net, maar ik twijfel of ze ze op school wel zelf toe zal krijgen, zo krap zijn ze, zegt ze, en kijkt gepijnigd, als knelden haar eigen schoenen, ik begrijp haar, herken het, te klein gekochte schoenen en gekrompen nieuwe kleren vind ik ook vaak moeilijk te relativeren, haar aanblik is confronterend, ook omdat haar gezicht een heel andere taal spreekt dan haar stem, dit gaat over meer dan alleen maar schoenen, maar over de relatie met haar moeder, ik zie hoe moeilijk het is dit gesprek te voeren, hoe zij haar moed heeft verzameld, hoe wat ze zegt aan de andere kant echt niet aankomt,  het is niet de eerste keer dat ze in deze situatie is, misschien kan ik er nog krantenpapier insteken en ze zo wat oprekken, zegt ze, ik weet niet of je het ticket nog hebt en of ze nog kunnen geruild worden, “elles sont jolies, mais trop justes” besluit ze en beëindigt het gesprek zonder afscheidsgroet, dan pas ziet ze schuin tegenover haar, aan de andere kant van het gangpad een bekende, een blonde vrouw van rond de vijftig, ook zij heeft het hele gesprek ongetwijfeld gevolgd, “Ca va?” vraagt ze, de jonge vrouw antwoordt: “Ca va.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s