Okselwarmte

Vrijdagochtend, ik sla de deur achter me dicht, zie dat er net een bus 14 komt aangereden, ik ren naar de halte aan de overkant, haal hem net, ik denk aan de vriend die ik soms op deze bus zie wanneer hij terugkeert van het UZ, het is een tijd geleden, ik moet hem schrijven om te vragen of alles goed met hem is, wat kan ik hem vertellen, wat is er gebeurd sinds ik hem het laatst zag, voor ik weet zijn we in Simonis, bij het afstappen staat een oude dame in de deuropening van de bus, ze vraagt of iemand haar kan helpen, ik ondersteun haar, ze heeft een gewatteerde jas aan, mijn hand onder haar arm voelt warm, ze heeft veel moeite met afstappen, ze moet echt hard op me steunen, ze draagt twee lege boodschappentassen, straks zal ze met gevulde tassen terugkeren, we zijn afgestapt, ze bedankt me, ik zou met haar mee de stad willen ingaan, samen boodschappen doen, ze dragen, haar naar huis begeleiden, zodat ze vandaag geen vreemden meer om hulp hoeft te vragen, ik zou mijn gevoel willen kunnen volgen, maar zet mijn tocht verder naar het werk, neem de metro, wanneer ik in IJzer bovengronds kom, denk ik even dat het miezert, ik steek mijn hand uit, hij blijft droog, het is de lucht die ik zie trillen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s