Ontbijttijd

Ik ben vroeg vandaag, het is nog maar kwart voor acht, ik wacht op tram 19 bij halte Spiegel, naast me staat een treurig kijkende mooie blonde dame een pakje ontbijtkoekjes te eten, het soort dat men ons verkoopt als voedzamer en gezonder dan vieruurkoekjes, maar in werkelijkheid even vettig en gesuikerd is, de tram komt eraan, ik stap op, zij blijft staan, op de tram naast me eet een jong meisje een beetje troosteloos droge cornflakes uit een klein zakje terwijl ze een muziekje op haar mp3-speler kiest, het is ontbijttijd, op een later uur zie ik minder etende mensen, ik denk aan mijn overgrootvader zaliger die ik nooit gekend heb, toen hij eind jaren zestig een zakje chips etend de Villalaan waar hij woonde opwandelde, sprak de hele buurt er schande van, het verhaal haalde zelfs de overlevering, mijn oma vertelde het me vele jaren later, nu verbazen we ons niet meer over etende mensen op straat en vooral ook in stations, soms vind ik etend wandelen ook aangenaam, frieten, ijsjes en gepofte kastanjes vragen erom, maar het is toch erg dat vele mensen de woonst ’s ochtends met lege maag verlaten, de tijd niet nemen om gezond te ontbijten, er zijn op dit uur veel jonge mensen, schoolgaande jeugd en haast allemaal hebben ze draadjes die bungelen aan hun lichaam en verbonden zijn met oortjes in hun oren, waarom die behoefte om het leven steeds van een andere soundtrack te voorzien, ik beeld me in dat we in de toekomst ook oogjes in onze ogen zullen kunnen steken, die maken dat we de beelden bij onze tramrit zullen kunnen kiezen, dan zou ik met mijn oogjes allemaal mensen zonder oortjes kunnen zien, blije mensen die elkaar aankijken en met elkaar praten, of met zichtbare binnenpret voor zich uit staren, ook een verdrietig iemand en de passagier naast hem die spontaan zijn arm om hem heen slaat, ik zou in de tijd kunnen reizen en op elke dag in een ander decennium de tram nemen, ik zou eens helemaal alleen op de tram kunnen zitten en de volgende dag met mijn hele vriendenkring, de mogelijkheden zouden eindeloos zijn, de dagelijkse rit zou in de toekomst veel boeiender kunnen worden, maar dat zal ik allicht niet meer meemaken, dus moet ik deze mensen hier en nu voor lief leren nemen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s