Na de regen

Het is avond.
Het heeft geregend.
Het heeft heel hard geregend na een warme dag.
Nu is het gestopt.
Ik ga naar buiten.
Naar het park.
Elke avond wandel ik in het Boudewijnpark.
In het park is er goede lucht.
Er is vandaag niemand in het park.
Ik ben alleen.
Ik herken het park niet.
Het is anders.
Zo heb ik het park nog nooit gezien.
Er hangt mist.
Maar het is geen mist.
Het zijn geen wolken die naar beneden zijn gekomen.
Het is de regen die als rook uit de warme grond komt.
Zo mooi.
Net een sprookje. Of een film.
Ik ben in een andere wereld. Of is dit de hemel?
Het ruikt heel lekker.
Naar gras en naar daslook.
Fris en pittig.

Een wandelaar komt voorbij.
‘Bonjour,’ zegt hij.
Hij zegt dag omdat er niemand anders is.
Ik loop verder.
Ik maak veel foto’s.
Ik hou veel van bomen.
Al van toen ik kind was.
Ik ben graag dicht bij bomen.
Nu zijn de bomen dicht bij mij.
Ze komen naar mij toe.
Alsof ze tegen mij spreken.
Mij troosten.
Mij alleen.
Waar zijn alle mensen?
Denken ze dat het nog regent?
Zitten ze binnen voor de tv?
Zo spijtig.Ik kom bij de vijver.
Nog nooit was het hier zo stil.
Ineens ben ik bang.
Ik zit in een griezelfilm.
Straks komt er een monster. Of een zombie.
Maar het is ook romantisch.

Ik wil hier niet weg.
Dit zou ik willen tonen.
Aan mijn vrienden, aan mijn familie.
Ik loop naar de overkant van het park.
Naar de andere vijver, bij de speeltuin.
Ik denk aan een schilderij.
Er zijn geen kinderen in de speeltuin.
Zo stil is het hier nog nooit geweest.

Advertenties

Toeval

Waar word ik gelukkig van?

Ik word gelukkig van ’s ochtends vroeg in Brussel op stap zijn.

Ik douche, ontbijt en ga dan meteen naar buiten.

Vandaag moet ik naar de dokter.

Om tien over acht sta ik bij de tramhalte.

Ik neem tram 19 naar Stuyvenberg.

Ik ben 20 minuten te vroeg.

Het is heel koud. Ik hou van de kou als de zon schijnt.

Ik wandel langs de Houba de Strooperlaan.

Daar staan mooie huizen. En je kan het atomium zien aan het einde van de straat.

Ik zie drie doodkisten in een etalage.

Het zijn ecologische doodkisten.

Een kist van karton met bloemen erop.

Een blauwe kist van hout.

En een kist van riet. Hij lijkt op een picknickmand.

Ik ril. De kisten maken mij bang.

Het is tijd om naar de dokter te gaan.

Een uur later sta ik weer op straat.

Ik loop weer naar de tramhalte.

Tram 19 komt er net aan.

Ik spring op de tram.

Ik rijd graag met de tram door de stad.

De tram rijdt snel en je kan goed naar buiten kijken.

We komen voorbij het park en het kerkhof van Jette.

Ik moet bijna afstappen. Bij halte Astrid.

Bij de halte staat een grote man met een bruine jas en een rode muts.

Ik zou hem uit een miljoen mensen herkennen.

Het is mijn man.

De tram stopt. De deuren gaan open.

Mijn man stapt achteraan op de tram. Ik ga vooraan afstappen.

Maar ik stap niet af.

Ik loop door de tram naar mijn man.

Ik kijk naar hem. Hij ziet mij niet.

Hij biept met zijn MOBIB-pas.

Ik leg mijn hand op zijn arm.

Dan ziet hij mij.

We geven elkaar een kus.

Hij bloost.

Hij begrijpt het niet.

Ik leg het uit.

‘Ik ben naar huis gekomen met de tram. Jij gaat naar je werk met dezelfde tram.’

‘Waarom ben je niet afgestapt?’ vraagt hij.

‘Omdat ik jou zag,’ zeg ik. ‘Ik rijd nog één halte met je mee.’

Wat een toeval dat we dezelfde tram genomen hebben.

Het toeval kan heel mooi zijn.

Zeker als je verliefd bent.

Bloost mijn man daarom?

Bij halte Spiegel geven we elkaar nog een kus.

Ik stap af.

‘Tot vanavond!’ zegt mijn man.

‘Tot vanavond!’

Ontmoeting in Muntpunt

Ik ben in Muntpunt.
Muntpunt is de bibliotheek van Brussel.
Op het Muntplein.
Ik kijk bij de boeken over naaien.
Ik neem een boek uit de kast.
‘Love at first stitch’ is de titel.
Liefde op de eerste steek.
Niet op het eerste zicht.
Een man komt naar mij toe.
Ik vind hem knap.
Hij heeft een briefje vast.
‘Ik zoek,’ zegt hij.
Hij toont me het briefje.
Ik lees: ‘525’.
Hij zoekt 525.
‘Een boek over wiskunde,’ zegt hij.
De boeken over wiskunde hebben nummer 525.
‘Ik zal je helpen zoeken,’ zeg ik.
‘Misschien om de hoek,’ zeg ik.
We gaan kijken.
We zien een bordje: ‘opvoeding’.
‘Nee hier staan ze niet.’
We lopen terug.
‘Zijn we op de juiste verdieping?’ vraag ik.
We kijken op het grote bord.
Wiskunde is op de derde verdieping.
Daar zijn we. We zijn juist. We moeten verder zoeken.
‘Soms is het moeilijk,’ zeg ik.
‘Hier!’
‘Nee, hier is informatica,’ zegt de man.
‘Misschien in de volgende kast? Ja, hier! Onderaan.’
We hebben de boeken over wiskunde gevonden.
De man is blij. ‘Bedankt,’ zegt hij.
‘Graag gedaan,’ zeg ik. Ik lach. Ik help graag mensen.
Ik loop weg.
Ik kijk nog even naar de man.
Hij heeft zijn hand uitgestoken.
Hij wou mij een hand geven.
Ik zie het nu pas.
Ik ben dat niet gewoon.
Dat iemand ‘dank u’ zegt met een hand.
Ik wil teruglopen.
Zijn hand schudden.
Maar ik durf niet.
Ik ben al te ver.